De studenten van de Düsseldorfer Malerschule, in de eerste plaats Johann Wilhelm Schirmer en zijn mentor Carl Friedrich Lessing, ontdekten het Neanderdal rond 1826 als inspiratie voor hun schilderingen én als de ideale plek voor hun "voorjaarsfeesten".  

Schirmer leidde de nieuw opgezette klas voor landschapsschildskunst aan de Düsseldorfse kunstacademie vanaf 1832. Hij verfijnde de kijk van zijn leerlingen door middel van studies van de natuur in de open lucht. Naast de genreschilderkunst ontwikkelde de opkomende landschapsschilderskunst zich zo tot de sterke kant van de Düsseldorfer Malerschule.

De bruisende rivier Düssel, de ruwe rotsen en weelderige vegetatie van de nu verwoeste kloof hebben op deze kunstenaars grote indruk gemaakt. Hun tekeningen en schilderingen zijn, naast enkele reisverslagen, de enig overgebleven getuigenissen van het oorspronkelijke Neanderdal.