De vindplaats van de beroemde Neanderthaler gold lange tijd als verloren gegaan. Maar door de huidige vormgeving van de locatie is zij weer aan het licht gebracht,  namelijk over de rechte weg, waarlangs wij de menselijke ontwikkeling tot aan de dag van vandaag kunnen volgen.

De toegang tot de vindplaats wordt gemarkeerd door de zogenaamde 'Rabenstein’, een reliek uit de oude kloof. Hier begint ook de tijdas: Het pad over de Düssel naar de vindplaats volgend ontdekt de bezoeker mijlpalen van bijzondere gebeurtenissen uit de geschiedenis van de menselijke ontwikkeling en krijgt hij besef van de dynamiek van onze evolutie.

De tijdas kruist het eerste "Botanikum", waar planten groeien, die door de mensen in de ijstijd werden gebruikt. Het verzamelen van plantaardig voedsel stond centraal in de levenswijze van de ijstijd-mens. Op steenkruisen wordt de op- en neergaande lijn van het klimaat in de ijstijd getoond, waarin koude en warme perioden elkaar afwisselden

Liggend op de stenen banken kan men zich op ongeveer 20 meter hoogte de Feldhofer grot voor de geest halen, waarin de Neanderthaler in rugligging is afgelegd. De ligbanken vormen samen met de in een stenen kruis gebeitelde mtDNA van de Neanderthaler uit 1856 een kwadraat dat de plek markeert, waar de Feldhofer grot zich moet hebben bevonden.

Onder de rood-witte richtpalen bevindt zich het opgravingsgebied met lemen sedimenten uit de voormalige grotten Feldhofer en Feldhofer Kirche, die door de archeologen Ralf W. Schmitz en Jürgen Thissen in 1997 werden ontdekt en in 2000 gedeeltelijk werden opgegraven. Daarbij werden werden niet alleen drie nieuwe delen van de oer-Neanderthaler van 1856 gevonden, maar ook resten van twee verdere Neanderthalers. De meeste menselijke fossielen en stenen werktuigen zijn nog niet opgegraven en bevinden zich nog op 3 meter diepte onder de grond.

Het tweede "Botanikum" representeert het open landschap tijdens de laatste ijstijd 30.000 jaar geleden, waarin plantensoorten groeiden, die we vandaag de dag in de Arctis en op de Russische steppen kunnen vinden. Dit bijzondere landschap bood uitstekende voorwaarden voor grote hoefdieren – zoals ze nu hier in het wildpark leven – en was daardoor het ideale jachtgebied voor de mensen van toen