Als eerste stuit de bezoeker op THE MAN WHO NEVER CEASED TO GROW van Zadok Ben-David: een serie groter wordende silhouetten van Neanderthalers, uit staalplaten gesneden. Als model gebruikte Ben-David de wetenschappelijke tekeningen van de Neanderthaler uit het Time-Life-Magazin uit de jaren 30 van de vorige eeuw. Daarmee schiep hij een ironisch beeld van de evolutionaire gedachte, dat de draak steekt met ontwikkeling en research.

In een overwoekerde voormalige steengroeve creëerden Anne en Patrick Poirier een beeld ter gedachtenis aan de wereld: MEMORIA MUNDI vormt een metaforisch beeld door de aanwezigheid van twee vreemde elementen - een pijl en een stel hersens. De kunstenaars, die zich met locaties voor het collectieve denken bezighouden, lieten de steengroeve als archeologische vindplaats achter. Het kunstwerk wil aandacht vestigen op onze culturele wortels en het behoud ervan.

Als jongere was Jaume Plensa al gefascineerd door de wereld van de Neanderthaler, zonder van de plaats met deze naam te weten. In een lichting staat zijn vraagteken uit aluminium met de titel ZIEL Daarmee zette Plensa een abstract teken voor ons schriftelijke communicatie-systeem neer. De vraag naar de ziel betekent voor hem de vraag naar de "laatste dingen“, naar het wezen van de mens, zonder daarvoor een defintief antwoord te verwachten.

Tussen de brandnetels vinden wij op een houten kist het kunstwerk van Magdalena Abakanowicz: MUTANT. Deze sculptuur van een viervoeter stelt niets voor, hij heeft geen ogen, noch gezicht of karakter. Voor een bepaald moment in de ontwikkeling van mens en cultuur schiep de kunstenares dit wezen uit blik, dat biologisch gezien uit de de mens voort zou kunnen komen. Menselijk ingrijpen in de evolutie blijkt mogelijk en staat te gebeuren. Daarvoor wil dit beeld een waarschuwing zijn.

Dit beeld van Antony Gormley in de rivier Düssel wordt waarschijnlijk door menig bezoeker over het hoofd gezien. BEING, een ijzeren afgietsel van Gormleys eigen lichaam, gaat geheel op in het leidmotief van deze Kunstroute: de kunstwerken geheel aan de natuur overlaten. Hij geeft zijn werk ook over aan de tijd – tijd buiten menselijke maatstaven om. Met een beetje geluk ontdekt de bezoeker deze scultptuur bij lage waterstand, in het andere geval blijft alleen het weten en herinneren.

Op de rechteroever van de Düssel teruggekeerd stuit de bezoeker op een reusachtige, ogenschijnlijk natuurlijke, kalksteenrots. Pas bij nadere beschouwing ziet men, dat deze bewerkt is. Klaus Simon schiep uit de rots een document van menselijke sporen. De route gaat verder over een in steen uitgehouwen spiraal, die op de weg ligt. In dit tweedelige werk wil de kunstenaar processen zichtbaar maken: Het samengaan van natuurlijk materiaal en menselijke techniek maakt culturele en wetenschappelijke ontwikkeling mogelijk, die ook in het Neanderdal duidelijke sporen heeft nagelaten.

Giuseppe Pennone heeft het project  „Menselijke Sporen“ letterlijk opgevat. Zijn bijdrage is een poëtische reflectie op de locatie en haar thema. Penone ontwierp een sculptuur uit locale beukenhaag, die hij in de loop van de jaren door middel van groei en snoeiwerk in zijn gewenste vorm zal brengen. Aan de bovenzijde van de haag zijn voetafdrukken uitgespaard, die over de haag lopen en in hoger struikgewas eindigen, waarin de uitsparing van een menselijk figuur suggereert, alsof zij in de haag verdwenen is.

De bank langs de weg bij de voormalige voorde door de Düssel is een bescheiden kunstwerk van Hamilton Finlay. In de BUGATTI BENCH staat de tekst gegraveerd  „BARE STREAM RACING LIKE A BUGATTI“. Attente bezoekers storen zich misschien aan de absurde tekst. Maar door woorden in eenvoudige voorwerpen te graveren will Finlay een poëtische aura toevoegen en de waarnemer een literaire gebruiksaanwijzing voor de locatie meegeven.

Het kunstwerk van Nils-Udo bestaat uit een vijf meter lang vlechtwerk, hangend aan een tak van een reusachtige kastanjeboom. Vlechtwerk en boom zijn hier een symbiose aangegaan. Het vlechtwerk dient als onderdak voor een wezen, dat alleen nog in het Neanderdal ideale levensomstandigheden heeft kunnen vinden. Nils-Udo zoekt zijn vormen parallel aan de natuur. Helaas werd HABITAT door vandalisme onherstelbaar vernield.

Volker Friedrich Marten vormde aan de monding van de Mettmannerbeek in de Düssel een wegwijzer uit een eikenstronk. Het stromende water als metafoor voor de voorbijgaande tijd en het Neandertal zelf verlenen het ruimtelijke kunstwerk een dimensie van tijd. Immers vormen de mens en zijn vragen over zijn oorsprong, toestand en bestemming het alomtegenwoordige thema van het dal. De boomstronk lijkt gevangen in een strijd tussen "Waarvandaan – Waarheen“, de mens kan in zijn uitgebrande kern gaan staan en zijn wegen en sporen overpeinzen.